TVN7 pokazał film „Miejski obłęd” („Mad City”) z Dustinem Hoffmanem, Johnem Travoltą i Alanem Aldą. Oglądałam go po raz pierwszy, chociaż to film z 1997 roku i był już pokazywany w telewizji. O czym jest film? O tym, w jaki sposób działają media. Może nawet nie media jako takie, bo chodzi tu raczej o ludzi, którzy je tworzą. Film jest zdecydowanie przesadzony, ale dzięki temu daje do myślenia i uczy nabierania dystansu wobec przekazów medialnych.
Wyrzucony z pracy w muzeum strażnik bierze grupę dzieci jako zakładników. Sytuację chce wykorzystać dziennikarz, który stracił pozycję w branży, a teraz znalazł się w odpowiednim czasie i w odpowiednim miejscu. Manipuluje wizerunkiem strażnika, bo widzi, ile może zyskać, ale z czasem zaczyna mu współczuć. Inni dziennikarze nie próżnują, pokazują rozmowy z podstawionymi „przyjaciółmi” strażnika, robią zdjęcia rannego człowieka przez szpitalne okno. Szefowie stacji gonią za oglądalnością, dziennikarze są gotowi stratować każdego, kto stanie im na drodze do nagrania dobrego materiału.
Najciekawsze jest to, że wszyscy siedzą po uszy w świecie wykreowanym przez telewizję. Dzieci są zachwycone, że mogą oglądać siebie w na ekranie, rodziny ofiar zarabiają na współpracy z mediami, nawet strażnik manipulowany przez dziennikarza mówi: „telewizja jest fajna”. No i młoda dziennikarka, która w ciągu kilku dni pozbyła się skrupułów, zachwyca się: „Sam zginął. Mamy temat”. Przerażające. Przerażające i cyniczne.
Trudno nie rozpatrywać tego filmu w kontekście zachowania dziennikarzy w tragicznych sytuacjach. Jeszcze nie ucichły doniesienia medialne o tragedii w kopalni Halemba, wcześniej głośno było o wydarzeniach w gdańskiej szkole. Jest też inny kontekst – dokument Marcela Łozińskiego o eksperymencie Piotra Tymochowicza, którego celem było „stworzenie” polityka. I jak tu się dziwić, kiedy studenci dziennikarstwa mówią, że przyszli na studia, żeby nauczyć się manipulować?
Możesz śledzić komentarze do tego wpisu przez czytnik RSS 2.0. Możesz zostawić swój komentarz do tego artykułu.